Od 1919 na Górę Oliwną zaczęły wracać mniszki rosyjskie, następnie także duchowieństwo, którego powrót umożliwił wznowienie normalnego funkcjonowania monasteru. W 1923 r. 30 sióstr wspólnoty zwróciło się do brytyjskiego Wysokiego Komisarza z prośbą o uznanie jej za część prawosławnego Patriarchatu Jerozolimskiego. Od tego samego roku przełożone wspólnoty otrzymywały każdorazowo godność ihumeni.
W 1924 wspólnota po raz drugi zmieniła jurysdykcję, wchodząc w struktury Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji na prośbę jego zwierzchnika, metropolity Antoniego i za zgodą patriarchy jerozolimskiego Damiana. W tym samym roku wspólnota uzyskała status monasteru.
Już po II wojnie światowej zespół fresków w klasztorze wykonała mniszka Taisa (Karcowa).
Obecnie (XXI w.) w monasterze przebywa 46 mniszek narodowości rosyjskiej, arabskiej, rumuńskiej, estońskiej, australijskiej i niemieckiejMonaster na stronie misji.
Przypisy
Wniebowstąpienia Pańskiego, Monaster Monaster Wniebowstąpienia Pańskiego na Górze Oliwnej Kategoria:Monastery Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji