mały|Fragment epitafium Bartłomieja w Szprotawie mały|Epitafium Bartłomieja w Szprotawie
Epitafium Bartłomieja w Szprotawie – płyta nagrobna kaznodziei Bartłomieja z 1316, wykonana z piaskowca, wmurowana w wieżę kościoła pw. Wniebowzięcia NMP w Szprotawie.
Czytelne inskrypcje: ANNO DOMINI MCC/C/XV/I OBIT BERTHOLD D…A + BARNABE. Szprotawski historyk dr Felix Matuszkiewicz wysunął przypuszczenie, że brakujące litery to: DE WYRBNA, co należałoby tłumaczyć jako „z Wierzbna”. Podparciem tej teorii ma być wzmianka w 1326 o dziedzicu sąsiedniej miejscowości Iławy, tj. Henricus et Stephanus de WyrbnaSchlesische Regesten, 1316-1323, s. 15. Dolnośląski konserwator zabytków Hans Lutsch określił płytę jako najstarszy udokumentowany nagrobek na Śląsku.
Płyta przedstawia postać duchownego, lewą ręką błogosławiącego, natomiast w prawej ręce trzymającego księgę, na której stoi rzekoma klepsydra. Przy głowie duchownego znajdują się trzy łukowate motywy przypominające płatki kwiatów. Wyryte symbole miałyby oznaczać: księga – ludzkie życie lub wiedzę, klepsydra – czas lub grawitację, łukowate motywy – myśl lub intencję, lewa ręka – błogosławieństwo lub moc płynącą z wiedzyMaciej Boryna: Najstarszy kamień nagrobny Śląska, [w:] Szprotawa i okolice (III), Towarzystwo Bory Dolnośląskie, Szprotawa 2004, s. 8-9..