Produkcję załogowej wersji śmigłowca K-MAX zakończono w roku 2003. Ogółem powstało 38 maszyn. W 2015 roku w użyciu pozostawało 20 maszyn ze wszystkich wyprodukowanych a do 2014 roku, łączny nalot wszystkich egzemplarzy wynosił ponad 300 tys. godzin. W 2015 roku producent ogłosił wznowienie produkcji śmigłowcówKaman wznawia produkcję K-MAX, „Lotnictwo”, nr 7 (2015), s. 18, .
W roku 2007 dwie firmy Kaman i Lockheed Martin rozpoczęły prace nad stworzeniem bezzałogowej wersji śmigłowca K-MAX. Dwie tak zmodernizowane maszyny w roku 2011 wysłano do Afganistanu.
Konstrukcja Kaman K-MAX jest lekką jednosilnikową maszyną z dwoma wirnikami nośnymi w układzie Flettnera. Specyficzna konstrukcja śmigłowca jest dostosowana do pełnienia zadań latającego dźwigu. Konstruktorzy zastosowali nietypowy układ aerodynamiczny, rezygnując ze wszystkiego, co nie było niezbędne. Ponadto niewielkie gabaryty i zwarta konstrukcja umożliwia operowanie z lądowisk o niewielkich powierzchniach.