Niezależnie od tej oficjalnej wersji królewskiej genealogii, tradycja ustna przekazuje o wiele mniej majestatyczny życiorys: rodzice Bayinnaunga byli prostymi mieszkańcami Ngathayauk w dystrykcie Pagan albo wsi Htihlaing w dystrykcie Taungngu, a jego ojciec zajmował się wspinaniem na palmy, co w tym czasie było jedną z najniżej cenionych profesji w społeczeństwie birmańskim. Narracja o plebejskim pochodzeniu króla zyskała na znaczeniu po raz pierwszy na początku XX wieku w okresie brytyjskich rządów kolonialnych, kiedy nacjonalistyczni publicyści, tacy jak Po Kya, promowali ją jako dowód, że w społeczeństwie birmańskim nawet dziecko ojca o tak niskim statusie społecznym mogło wyrosnąć na wielkiego władcę imperium. Nie należy zapominać, że kroniki i tradycja ustna nie muszą się wzajemnie wykluczać, gdyż wspinanie się na palmy dla utrzymania rodziny nie wyklucza posiadania królewskich przodków(Harvey 1925: 342): Chociaż „drzewa genealogiczne wystawiane na pokaz po tym, gdy ich właściciele zyskali wielkość należy traktować podejrzliwie”, to że Swe zajmował się „wspinaniem na palmy nie wyklucza możliwości posiadania przez niego królewskich przodków bardziej, niż miałoby wykluczać zostanie przez niego wasalnym królem Taungngu po zyskaniu przez jego syna wielkości.”..