Oblężenie Tulonu (18 września – 18 grudnia 1793) – jedno z pierwszych zwycięskich dla strony republikańskiej starć z rojalistycznymi buntownikami. Miało miejsce w portowym mieście Tulon, położonym na południu Francji, w okresie rewolucji francuskiej.
Okoliczności Po aresztowaniu żyrondystowskich posłów w dniu 31 maja 1793 w różnych miejscach na terenie Francji ożywiły się ruchy reakcyjne – wywołując bunty, obejmujące swym zasięgiem takie miasta jak: Lyon, Awinion, Nîmes i Marsylia. W Tulonie federaliści uzyskali przewagę nad frakcją jakobinów, jednak wkrótce sami zostali zdominowani przez przeważających liczebnie rojalistów. Po obwieszczeniu odzyskania Marsylii przez republikanów oraz w reakcji na akcje odwetowe przeprowadzone tam przez rewolucjonistów, baron d'Imbert wezwał na pomoc floty angielską i hiszpańską. W dniu 28 sierpnia admirał Samuel Hood z angielskiej floty królewskiej (Royal Navy) wraz z admirałem Juanem de Lángarą wyruszyli do Tulonu ze wsparciem dla rojalistów, na czele 13-tysięcznych oddziałów, złożonych z żołnierzy brytyjskich, hiszpańskich, neapolitańskich oraz piemonckich. Przybycie zagranicznych popleczników rojalistów stanowiło dotkliwy cios dla wojsk republikańskich. Tulon stanowił bowiem kluczową bazę floty francuskiej.