Okazała się ciałem niezdolnym do podejmowania decyzji z uwagi na ciągłe kłótnie między delegatami świeckimi i duchownymi, jak również między samymi przedstawicielami świeckich (Arabami). Spory te były rozstrzygane przez tureckich urzędników.
I wojna światowa Po wybuchu I wojny światowej władze tureckie odebrały wspólnotom religijnym ich wcześniejszą autonomię. Jesienią 1917 patriarcha Damian został aresztowany i zmuszony do wyjazdu do Damaszku. Pod nieobecność hierarchy w Jerozolimie, gdy Palestyna była już pod kontrolą brytyjską, jego przeciwnicy w Synodzie Kościoła oraz Bractwo Grobu Świętego ponownie podjęli decyzję o usunięciu go z urzędu. Tym razem locum tenens Patriarchatu Jerozolimskiego mianowano arcybiskupa Synaju Porfirego. Bractwo Świętego Grobu miało nadzieję na uzyskanie pomocy finansowej dla patriarchatu z Grecji. Jej rządem kierował Elefterios Wenizelos, pozostający w bliskich stosunkach z arcybiskupem ateńskim Melecjuszem – dawnym sekretarzem Patriarchatu Jerozolimskiego i przeciwnikiem patriarchy Damiana. Po stronie usuniętego patriarchy stanął jednak dowodzący wojskami brytyjskimi na Bliskim Wschodzie gen. Allenby, który w końcu 1918 umożliwił Damianowi powrót do Jerozolimy.