Charles O’Hara (ur. 1740 w Lizbonie, zm. 25 lutego 1802 na Gibraltarze) – brytyjski generał. Uczestniczył w wojnie siedmioletniej, wojnie o niepodległość USA (przeciwko amerykańskiej Armii Kontynentalnej) oraz w wojnie koalicji antyfrancuskiej przeciwko rewolucyjnej Francji.
Młodość O’Hara urodził się w Lizbonie, w Portugalii. Był nieślubnym synem irlandzkiego generała Jamesa O’Hary i jego portugalskiej przyjaciółki. Uczęszczał do Królewskiego Kolegium im. św. Piotra w Westminsterze. W dniu 23 grudnia 1752 w wieku 12 lat został kornetem w 3. (królewskim) pułku dragonów. Na krótko przed wybuchem wojny siedmioletniej, w dniu 14 stycznia 1756 roku został lejtnantem w 2. pułku Gwardii Coldstreamskiej.
W czasie wojny siedmioletniej Podczas wojny siedmioletniej O’Hara służył w Niemczech jako adiutant markiza Granby’ego, wyższego oficera w brytyjskim kontyngencie walczącym po stronie armii księcia Brunszwiku. W roku 1762 służył pod komendą swojego ojca w Portugalii podczas hiszpańskiej inwazji na Portugalię. W tej samej kampanii po stronie portugalskiej walczył generał Charles Lee, znany przede wszystkim z udziału w wojnie o niepodległość USA oraz służby w polskiej armii króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.