Prawosławny duchowny. Organizator francuskojęzycznych parafii W 1937 przyjął święcenia kapłańskie. Od tego momentu do śmierci kierował parafią św. Ireneusza w Paryżu. Był członkiem bractwa św. Focjusza z Paryżu, w jego ramach organizował prawosławne parafie rytu gallikańskiego (zachodniego) w strukturach Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, następnie Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Parafii Rosyjskich i od 1945 powtórnie Patriarchatu Moskiewskiego. Opiekował się również wiernymi francuskimi, którzy przyjęli prawosławie (w rycie zachodnim) za sprawą działalności duszpasterskiej mnicha Ireneusza (Winarta), byłego kapłana rzymskokatolickiegoПравославие западного обряда: исторический путь от церковной миссии к расколу..
Zmobilizowany w 1939 do armii francuskiej, rok później dostał się do niewoli i do 1944 przebywał w obozie jenieckim.
W 1945 otrzymał godność protoprezbitera. Dwa lata później założył w Paryżu Prawosławny Instytut św. Dionizego, w którym językiem wykładowym był język francuski.