Obiekt został wybudowany z twardych materiałów i pokryty dachówką. Powstał w celach turystycznych i był używany jako schronisko górskie od roku 1956. Miał parter i piętro. Na parterze znajdowała się sala, która umożliwiała przyjęcie do 200 gości, a poza tym kuchnia, bar i WC. Na piętrze znajdowało się 8 pokojów, w których rozmieszczono 30 łóżek. Schronisko miało magazyn do trzymania pościeli, oświetlenie elektryczne, węzeł sanitarny, instalację wodociągową i wodę z własnego źródła. Przed samym schroniskiem znajdował się kran z wodą źródlaną. Schronisko było stale otwarte; jego gospodarz mieszkał w schronisku. Zarządzało nim PD (Towarzystwo Górskie) „Peoni”. Turyści górscy mieli zniżkę na spanie w schronisku.
W opisie schroniska były wymienione trasy możliwych wycieczek na szczyt Krstowar w Wodnie, 2–3 godziny marszu, Pusta Breznica, 4–5 godzin marszu (szlak nieoznaczony), Suwa Gora, 2–3 godziny marszu (szlak nieoznaczony), monastyr św. Mikołaja nad Matką, 1–2 godzin marszu.