thumb|Koronka z Alençon, (1750–1775) thumb|Portret królowej Marii Antoniny w bordowej sukni ozdobionej koronkami z Alençon pędzla Élisabeth Vigée Le Brun (1785) Koronka z Alençon (fr. Dentelle d'Alençon) – tradycyjna, francuska koronka wykonywana techniką igłową w Alençon w Dolnej Normandii, określana mianem „koronki królowych i królowej koronek”.
W 2010 roku sztuka koronkarstwa z Alençon została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO.
Historia Sztuka koronkarstwa rozwinęła się w Alençon i okolicy w XVII wieku.
W 1665 roku Ludwik XIV powołał do życia królewskie zakłady koronkarskie, by produkować modne koronki w stylu weneckim na terenie Francji i uniezależnić się od ich importu z Wenecji i Flandrii. Jean-Baptiste Colbert, minister finansów (Kontroler Generalny Finansów) Ludwika XIV, wprowadził zakaz importu koronek oraz przyznał na okres 9 lat Towarzystwu Koronek Francuskich monopol wyrobu koronek wzorowanych na koronkach weneckich. Do pracy w Alençon sprowadzono na początku koronczarki z Wenecji, potem do odwołania edyktu nantejskiego wyrobem koronki zajmowała się ludność protestancka. W 1875 roku w mieście i jego okolicach pracowało osiem tysięcy koronczarek. Koronki w Alençon wykonywano z przeznaczeniem na francuski dwór królewski.