ich kanonizacja miała miejsce w 2000 r.. Julianna kierowała monasterem do śmierci w 1393 r..
Na terenie monasteru w pierwszym stuleciu jego istnienia funkcjonował sobór Poczęcia św. Anny. W 1451 r. klasztor, zrujnowany po trzęsieniu ziemi z 1445 r., został splądrowany przez wojska tatarskie, zaś w 1514 r. zniszczył go kolejny pożar. Po tym wydarzeniu na potrzeby wspólnoty zbudowana została nowa kamienna cerkiew Przemienienia Pańskiego i św. Aleksego z bocznymi ołtarzami Poczęcia św. Anny oraz Tichwińskiej Ikony Matki Bożej. Obiekt został całkowicie zniszczony w czasie wielkiego pożaru Moskwy w 1547 r. Po tym wydarzeniu siedzibę klasztoru przeniesiono na nowe miejsce, w obrębie tzw. Białego Miasta (Biełyj gorod).
1625–1837 Monaster został całkowicie zniszczony w czasie wielkiej smuty. Dopiero w 1625 r. car Michał I i jego ojciec, patriarcha moskiewski i całej Rusi Filaret, zdecydowali o jego ponownym otwarciu. Na potrzeby mniszek wzniesiono cerkiew św. Aleksego z ołtarzami bocznymi Tichwińskiej Ikony Matki Bożej oraz Poczęcia św. Anny. Już po czterech latach od reaktywacji monaster spłonął po raz kolejny. Ponownie jego odbudowę sfinansował car, który regularnie przybywał do świątyni na modlitwę.