mniszki przeniosły się do nowej siedziby.
1837–1917 Początkowo jedyną cerkwią monasterską była dawna parafialna świątynia Podwyższenia Krzyża Pańskiego z bocznym ołtarzem Tichwińskiej Ikony Matki Bożej. W 1841 r., dzięki staraniom ihumenii Klaudii, budowlę powiększono o trzeci ołtarz św. Aleksego. W 1853 r., na polecenie ihumenii Hilarii, powstała nowa cerkiew św. Aleksego z ołtarzami bocznymi Gruzińskiej Ikony Matki Bożej oraz św. Pawła z Latros. Budowlę tę zaprojektował M. Bykowski, który stworzył projekt świątyni nawiązującej do architektury cerkiewnej XVII w.. W 1857 po raz kolejny rozbudowana została cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego.
Aby uboga wspólnota mogła uzyskać dodatkowy dochód, metropolita Filaret udzielił mniszkom zgody na prowadzenie cmentarza, na którym miejsce mogły wykupić także osoby świeckie. Stał się on miejscem pochówku wielu znaczących moskiewskich rodzin kupieckich oraz szlacheckich.