Przez niedługi okres po zawarciu sojuszu pomiędzy Francją i Hiszpanią w roku 1795 Lángara współpracował z Napoleonem Bonaparte w ramach kampanii włoskiej. Na czele eskadry złożonej z dziewiętnastu liniowców oraz dziesięciu fregat wypłynął z Kadyksu, odrzucając oddział admirała Mana, któremu admirał Jervis powierzył zadanie obserwacji Kadyksu, po czym wpłynął na Morze Śródziemne. W Cartagenie pozyskał kolejnych siedem statków, po czym wyruszył w kierunku Korsyki. Nie zaatakował jednak brytyjskiej eskadry, stacjonującej w zatoce San Fiorenzo. Skierował eskadrę do Tulonu, gdzie połączone siły francusko-hiszpańskie, składające się z 38 liniowców zdecydowanie górowały pod względem liczebnym nad eskadrą brytyjską. Admirał Man stracił jedną trzecią swoich okrętów w trakcie pośpiesznego odwrotu w kierunku kanału La Manche. Ze względu na zagrożenie ze strony połączonych sił morskich Francji i Hiszpanii oraz w obliczu nadciągającego antybrytyjskiego powstania na Korsyce, rząd angielski postanowił ewakuować angielską flotę z portów korsykańskich oraz z całego basenu Morza Śródziemnego.