Heinrich Wilhelm Schott (ur. 7 stycznia 1794 w Brnie, zm. 5 marca 1865 w Pałacu Schönbrunn pod Wiedniem) – austriacki botanik, znany zwłaszcza z prac dotyczących rodziny obrazkowatych.
Jego ojciec był ogrodnikiem w ogrodzie botanicznym Uniwersytetu Wiedeńskiego. Młody Schott studiował botanikę, rolnictwo i chemię na Uniwersytecie Wiedeńskim, gdzie był uczniem słynnego botanika Josepha Franza von Jacquina. W latach 1817–1821 był członkiem austriackiej wyprawy przyrodniczej do Brazylii. Przywiózł z niej bogate zbiory botaniczne, w tym nasiona i sadzonki, z których część wzbogaciła później wiedeńskie ogrody cesarskie.
W 1828 r. uzyskał tytuł królewskiego ogrodnika (niem. Hofgärtner), a w 1845 r. objął stanowisko dyrektora ogrodów cesarskich pałacu Schönbrunn. W 1852 r. kierował przebudową części ogrodów pałacowych na park w stylu angielskim. Ponieważ interesował się florą alpejską został odpowiedzialnym za rozwój ogrodu roślin alpejskich przy wiedeńskim pałacu Belweder.