W 1934 pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.

W międzyczasie podjął pracę w funkcji starszego asystenta w Wydziale Osobowym Ministerstwa Komunikacji. 22 czerwca 1929 w kościele Przemienienia Pańskiego w Sanoku poślubił Kazimierę Janinę Korczyńską, adoptowaną przez rodzinę Kielar (1906–1993, przedwojenna absolwentka Studium Nauczycielskiego i Instytutu Sztuki Muzycznej w Krakowie, malarka mająca wystawy na Placu Szczepańskim), z którą miał dwóch synów: Jerzego (ur. 1932) i Wojciecha (1937–1994, inżynier, także malarz). W 1935 został zatrudniony przez Dyrekcję Kolei Państwowych Lwowie i objął stanowisko adiunkta w podsanockim Zagórzu. W powiązaniu z tym pozostając w wojskowej randze porucznika rezerwy został przeniesiony z 50 pułku piechoty do garnizonującego w Sanoku 2 pułku Strzelców Podhalańskich i w 1938 osiadł w tym mieście.

Tuż przed wybuchem II wojny światowej, 27 sierpnia 1939 został zmobilizowany w stopniu podporucznika. Brak jest informacji dotyczących jego dalszych losów w okresie kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę oraz okoliczności jego aresztowania przez Sowietów.