Listy białoruskie wygrały co prawda także w czternastu innych gminach Białostocczyzny, nierzadko z ogromną przewagą (14 na 15 mandatów w Białowieży, 13 mandatów z 18 w Narwi, 14 mandatów na 18 w Czeremsze). Wyników tych nie można jednak zdaniem E. Mironowicza uznać za sukces białoruskiej partii, gdyż w rzeczywistości przy władzy pozostała stara gminna nomenklatura, która na czas akcji wyborczej określiła się jako przedstawiciele białoruskiej mniejszości narodowej. Po wyborach nowo wybrani przewodniczący rad i wójtowie w żaden sposób nie odwoływali się do programu białoruskiej partii ani nie uwzględniali w rządzeniu specyfiki narodowościowej swoich gminE. Mironowicz, Białorusini w wyborach parlamentarnych i samorządowych w Polsce w latach 1989–1994, „Białoruskie Zeszyty Historyczne”, nr 4, s. 125..
Przez cały okres swojego istnienia Białoruskie Zjednoczenie Demokratyczne nie osiągnęło również żadnego sukcesu na ogólnokrajowej arenie politycznej. Partia ponosiła zwłaszcza klęski w kolejnych wyborach parlamentarnych. Przytłaczającą porażką był dla działaczy BZD zwłaszcza rezultat osiągnięty w wyborach parlamentarnych w 1991 roku.