Jan Nepomucen Morawski (ur. przed 14 maja 1744, zm. po 1794) – pułkownik konfederacji barskiej.

Życiorys Urodził się przed 14 maja 1744 w Grzybowie Panieńskim (obecnie przedmieście Gniezna) w rodzinie mieszczańskiej Józefa (rzeźnik) i Jadwigi z domu Radoszewicz. Nie uczęszczał do szkół (jeszcze w 1768 nie umiał czytać ani pisać), ale w Gnieźnie terminował u jednego z mistrzów rzeźnickich. Czeladnik gnieźnieńskiego cechu rzeźnickiego w 1764. Ożenił się z mieszczką Marianną na przełomie 1764/65 roku i miał z nią córkę i trzech synów. Został „młodszym” cechu rzeźnickiego w 1767. Uciekł z miasta w tymże roku, ponieważ popadł w konflikt z radą miejską.

Sformował oddział (głównie z mieszczan) walczący z patrolami rosyjskimi na wieść o wybuchu konfederacji barskiej. Działał samodzielnie uznając później wielkopolskie władze konfederackie, m.in. wsławił się opanowaniem na krótko Gniezna. Uzyskał patent porucznikowski w listopadzie 1768 od Ignacego Malczewskiego i przydział do chorągwi rotmistrza H. Roszkowskiego. Na przełomie listopad/grudzień 1768 brał udział w wyprawie na Pomorze. 3 grudnia w czasie pogromu pod Chojnicami uratował część partii. Został rotmistrzem na zjeździe malanowskim (styczeń/luty 1769) i wkrótce połączył się z Malczewskim.