Klasyfikacja Pierwszy opis diabła tasmańskiego wyszedł spod pióra przyrodnika George’a Harrisa, który uznał go za oposa i opisał w 1807, nadając mu nazwę naukową Didelphis ursina. Kierował się niedźwiedzim wyglądem zwierzęcia, między innymi jego zaokrąglonymi uszami (Ursus oznacza niedźwiedzia). Wcześniej zaprezentował swe odkrycie Zoological Society of London. Jednakże taką nazwę binominalną nadano już wcześniej wombatowi tasmańskiemu (później zmieniono ją na Vombatus ursinus). Nazwy tej użył George Shaw w 1800, była już więc zajęta. W 1838 Richard Owen przemianował zwierzę na Dasyurus laniarius, jednak do 1877 przeniósł gatunek do nowego rodzaju Sarcophilus. Współczesny gatunek nazwano Sarcophilus harrisii, co oznacza „miłośnika mięsa Harrisa” (greckie sarx, sarkos – mięso; philos – miłośnik < phileō – kochać). Dokonał tego francuski przyrodnik Pierre Boitard w 1841. Późniejsza rewizja taksonomii diabła, opublikowana w 1987, postulowała zmianę nazwy na Sarcophilus laniarius, bazując na kontynentalnych skamielinach jedynie kilku zwierząt, jednak nie spotkało się to z akceptacją szerszego środowiska taksonomów. Zachowano nazwę S. harrisii, S. laniarius pozostawiono dla gatunku kopalnego. Niektórzy autorzy stosują jednak nazwę S.