Był członkiem Komitetu Centralnego Ligi Narodowej wybranego 1 kwietnia 1893 rokuAndrzej Micewski: Roman Dmowski, Wydawnictwo „Verum”, Warszawa 1971. W roku 1896 wszedł do Komitet Centralnego Ligi Narodowej na zjeździe członków w Budapeszcie obok Romana Dmowskiego, Zygmunta Balickiego, Jana Ludwika Popławskiego i Teofila Waligórskiego. Komitet bez żadnych zmian działał w powyższym składzie do 1905 roku. Karol Raczkowski wspólnie z Teofilem Waligórskim kierowali pracami Ligi Narodowej w Warszawie, sam prowadził działania w Łodzi, był organizatorem tzw. grupy zuryskiej ZMP. Wszedł w wyniku losowania w 1912 roku w skład Rady Głównej Ligi Narodowej. Brał udział w drugim zjeździe Rady Głównej Ligi Narodowej w Wiedniu w dniach 19-22 kwietnia 1914 roku.
Karol Raczkowski w opinii Romana Dmowskiego był jednym z członków „tak zgranej swego czasu piątki”, która przez wiele lat kierowała ruchem narodowym (osobiste wspomnienie „wielkiej piątki” przez Romana Dmowskiego w obszernym liście do Karola Raczkowskiego z 19 sierpnia 1913 roku opublikowane w Gazecie Warszawskiej w związku ze śmiercią Teofila Waligórskiego). Autor publikacji dotyczących m.in. farbiarstwa – „O podsiarczynach”, napisanej w Iwanowo-Wozniesieńsku.
Życie prywatne Był nieślubnym synem Józefy Raczkowskiej.