Jadwiga Głażewska, po mężu Walasek (ur. 6 listopada 1914 w Łodzi, zm. 25 maja 1979 tamże) – polska koszykarka, lekkoatletka, łyżwiarka, hazenistka, mistrzyni Polski w tych dyscyplinach, brązowa medalistka mistrzostw Europy w koszykówce (1938), pionierka kobiecego sportu w Łodzi.
Kariera sportowa Jej pierwszym klubem był ŁKS Łódź (1929-1933), w latach 1934-1939 reprezentowała barwy IKP Łódź. Po II wojnie światowej była zawodniczką łódzkich klubów: Zrywu (1946-1948), Związkowca (1949-1950), Ogniwa (1951-1953) i Spójni (1955) Hazena i piłka ręczna Pierwsze sukcesy odnosiła w hazenie. Jest rekordzistką Polski w ilości tytułów mistrzowskich w tej dyscyplinie sportu. Zdobyła ich osiem - w 1929, 1932 i 1933 z ŁKS, w latach 1934-1938 pięć raz z rzędu z IKP. W 1930 zdobyła ponadto wicemistrzostwo Polski z ŁKS. Wystąpiła w dwóch meczach reprezentacji Polski, w 1934 i 1935 z Jugosławią, zdobywając 4 bramki. W 1938 wygrała z IKP tzw. próbny turniej o Puchar Polskiego Związku Piłki Ręcznej w piłce ręcznej 7-osobowej. W 1946 i 1947 została mistrzynią Polski w piłce ręcznej 7-osobowej w barwach Zrywu. Koszykówka Z ŁKS wywalczyła dwukrotnie wicemistrzostwo Polski w 1930 i 1931, z IKP była mistrzynią Polski w 1939, wicemistrzynią Polski w 1934, 1936 i 1938 oraz brązową medalistką mistrzostw Polski w 1937.