Życiorys Haxo był synem Benoît Haxo, kancelisty i notariusza w Etival oraz Marie-Madeleine Rosières. Po śmierci ojca w dniu 20 listopada 1761 opiekę nad nim roztoczył jego wuj, François Hax w Saint-Dié-des-Vosges. Wbrew opiniom swojego otoczenia zdecydował się na karierę wojskową.
W dniu 21 lutego 1768 Haxo zaciągnął się do tureńskiego pułku piechoty w Strasburgu. Po dziewięciu latach służby, 21 lutego 1777 w Verdun odszedł z wojska ze stopniem sierżanta.
Zamieszkał w Saint-Dié, gdzie został członkiem rady baliwatu.
W roku 1789 Haxo został dowódcą batalionu Gwardii Narodowej w Saint-Dié. W dniu 7 marca 1790, podczas zebrania członków Gwardii Narodowej z departamentu Wogezów, został mianowany generałem-majorem. W dniu 1 czerwca 1790 wybrano go do 36-osobowej Rady Generalnej departamentu.
W roku 1791 Republika pilnie potrzebowała ochotników. W dniu 30 sierpnia 1791 w Rambervillers, podczas zgromadzenia żołnierzy-ochotników z dystryktów Rambervillers, Saint-Dié, Bruyères oraz Księstwa Salm Haxo został mianowany na stanowisko dowódcy 3. batalionu z Wogezów, w stopniu podpułkownika. Jednostka pod jego wodzą zdobywała garnizon w Obernai w okresie od 4 października 1791 do 28 marca 1792. Później walczyła pod Strasburgiem oraz pod Phalsbourgiem.