„kolumny piekielne”, których celem było represjonowanie mieszkańców zbuntowanych miejscowości. Barbarzyńskie represje nie tylko nie osłabiły woli walki rojalistów, ale wręcz dodały powstańcom motywacji do walki. Haxo co prawda kontynuował pościg za Charette’em jednak nie stosował się do barbarzyńskich zarządzeń Turreau. Jak stwierdził: „Jesteśmy żołnierzami, a nie katami!”
W dniu 20 marca 1794 Haxo, na czele kolumny złożonej z 300 żołnierzy, Haxo starł się z oddziałami Charette'a w pobliżu wioski Clouzeaux. Na początku bitwy Haxo, wspiąwszy się na kościelną dzwonnicę, został trafiony w ramię kulą odbitą rykoszetem. Republikanie usiłowali przeprowadzić wypad przeciwko Wandejczykom, lecz siły przeciwnika okazały się zbyt liczne. Haxo został odcięty od swoich żołnierzy, a jego koń uciekł. Wandejscy jeźdźcy ranili go w udo, uniemożliwiając mu poruszanie się. Oparłszy się o pień dębu, Haxo przystawił szablę do swojej głowy, a chwilę później został dobity strzałem z karabinu przez wandejskiego porucznika. Podobno dowódca armii rojalistów, Charette miał z powodu jego śmierci wyrazić żal słowami: „Jaka szkoda, że musiałem zabić tak dzielnego człowieka”.