Literatura postbiblijna Źródłem poznania imion Boga w judaizmie są też dzieła z okresu bliskiego początkowi naszej ery, zwane apokryfami. Osobny rozdział stanowi literatura talmudyczna, wprowadzająca ścisłe zasady redukujące w praktyce okazje, w których można wypowiadać imiona Boże. Rabini wypracowali też pewną liczbę nowych imion Boga, będących odniesieniami do jego boskich atrybutów, np. Ha-Kadosz („Święty”), Ha-Makom (dosł. „Miejsce”, czyli „Wszechobecny”).
Źródłem imion Bożych jest też Kabała, która podkreślała szczególnie nieprzeniknioność Boga, używając imienia temira de-temirin („Ukryty nad ukrytymi”).
Z kolei w teologiczno-filozoficznej myśli żydowskiej w średniowieczu podkreślano metafizyczną jedyność i jedność Boga. Żydowscy uczeni, jak Jehuda Halewi, Abraham ibn Daud, Mojżesz Majmonides oraz Josef Albo, skupiali się z tego powodu wokół biblijnych imion Jahwe i Elohim.