W 1908 roku w Nowym Jorku zorganizowana została głośna wystawa malarzy tworzących ugrupowanie The Eight, którego jądro określano później jako Ashcan School, brak jest jednak dowodów świadczących o tym, iż prace Eberle powstawały pod wpływem członków tego ugrupowania; podobnie jak jej współcześni, Jerome Myers i Mahonri Young, Eberle wydawała się iść własną drogą i tworzyć niezależnie.
W 1909 roku artystka zbudowała małą pracownię w Woodstock, w której w 1910 roku stworzyła rzeźbę Wietrzny próg, przedstawiając kobietę z miotłą, ubraną w długą spódnicę rozwiewaną przez wiatr. Praca ta okazała się być jednym z jej najbardziej udanych dzieł; na wystawie zorganizowanej przez National Academy of Design w 1910 roku zdobyła nagrodę Helen Foster Barnett Prize jako najlepsza rzeźba stworzona przez artystę w wieku poniżej 35 lat. Dzieło to zostało zakupione przez cztery muzea, a do kwietnia 1917 roku sprzedano 15 z 20 jego kopii. Wietrzny próg okazał się początkiem udanej kariery Eberle. W 1913 roku, na przełomowej wystawie Armory Show, artystka zaprezentowała dwie swoje rzeźby: Białą niewolnicę, ukazującą młodą, nagą dziewczynkę prowadzoną przez gestykulującego, starszego mężczyznę w celu sprzedania jej na aukcji prostytutek, i potrójną rzeźbę Brodzące dziewczyny.