Czas ten był rekordem igrzysk Azji Południowo-Wschodniej.
W 1972 po raz drugi wystąpił na igrzyskach olimpijskich. Ponownie odpadł w pierwszej rundzie, zajmując 7. miejsce w swoim biegu eliminacyjnym z czasem 14,78 s.
W 1973 ponownie wygrał igrzyska Azji Południowo-Wschodniej z czasem 14,6 s. Zdobył także srebrny medal na mistrzostwach Azji z czasem 14,3 s.
W 1974 wywalczył srebro na igrzyskach azjatyckich z czasem 14,49 s. Wystąpił także na igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów.
W 1975 ponownie zdobył srebrny medal na mistrzostwach Azji, tym razem uzyskując czas 14,45 s.
W 1976 po raz ostatni wystąpił na igrzyskach olimpijskich, na których był chorążym malezyjskiej kadry. W swoim biegu eliminacyjnym pierwszej rundy był 5. z czasem 14,27 s, w wyniku czego awansował do półfinału (jako drugi Malezyjczyk w historii po Manim Jegathesanie, który dokonał tego w 1964), w którym odpadł, zajmując ostatnią, 8. pozycję w swoim biegu eliminacyjnym z czasem 14,21 s. Był najstarszym malezyjskim lekkoatletą na tych igrzyskach. W tym samym roku został też sportowcem roku w Malezji.
W 1977 zdobył złoty medal na igrzyskach Azji Południowo-Wschodniej z czasem 14,46 s.
W 1978 wystąpił na igrzyskach Wspólnoty Narodów. W tym samym roku odznaczono go orderem Ahli Mangku Negara.