Jezioro Wewnętrzne) oraz Külső-tó (z węg. Jezioro Zewnętrzne).
We wschodniej części półwyspu leży wieś Tihany, znana m.in. z dawnej zabudowy chłopskiej z przełomu XVIII i XIX w. oraz starego opactwa benedyktynów. W części zachodniej wznoszą się kamienne ruiny romańskiego kościoła parafialnego dawnej gminy Apáti, zbudowanego w 1267 r. Na południowym cyplu półwyspu znajduje się port jachtowy i ruchliwa przystań balatońskiej białej floty (m.in. kursy promowe na południowy brzeg Balatonu), a wokół nich szereg hoteli i in. obiektów turystycznych.
W 1952 r. półwysep Tihany został ogłoszony - jako pierwszy na Węgrzech - parkiem narodowym. Obecnie (od 1997 r.) cały półwysep leży w granicach Parku Narodowego Wzgórz Balatońskich (węg. Balaton-felvidéki Nemzeti Park).
Bibliografia
Kalisiewicz Dariusz: Balaton znany i nieznany, w: "Poznaj Świat" R. XXXIII, nr 4 (387), kwiecień 1985, s. 12-14; Ostrowski Jerzy: Półwysep Tihany (Mapy na kartach pocztowych), w: "Poznaj Świat" R. XXII, nr 12 (265), grudzień 1974; Przewodnik internetowy Budapeszt i Węgry [dostęp: 2013-12-30]
Kategoria:Geografia Węgier