na piersi wyraźny pomarańczowy pas, nadłamany w środku. Tęczówki ciemnobrązowe. Górna szczęka brązowa, dolna żółtawobiała.
Podgatunki i zasięg występowania Wyróżnia się następujące podgatunki: S. s. sharpei Alexander, 1903 – wyspa Bioko S. s. zenkeri Reichenow, 1903 – południowo-wschodnia Nigeria do północnego Gabonu i północno-zachodniego Konga oraz południowo-zachodnia Republika Środkowoafrykańska S. s. eurylaemus Neumann, 1923 – wschodnia Demokratyczna Republika Konga
Środowisko życia czapecznika ciemnego stanowią lasy deszczowe. W lasach deszczowych preferuje niższe lub środkowe piętra roślinności. Na wyspie Bioko spotyka się go na wysokości 800–1800 m n.p.m., w Kamerunie 100–1950 m n.p.m., zaś w DRK 1000–1500 m n.p.m., rzadko poniżej.
Behawior Odzywa się cichym, krótkim gwizdem łii łii lub huiii. W locie godowym odzywa się głośnym, gwałtownym, mechanicznym trylem, trwającym około 0,5–0,6 s, podobnym do tego, jakim odzywa się czapecznik rdzawoboczny (S. rufolateralis). Na wyspie Bioko odnotowano pożywanie się prostoskrzydłymi (Orthoptera) oraz chrząszczami (Coleoptera), natomiast w Kamerunie zaobserwowano zjadanie cykadowatych (Cicadidae), prostoskrzydłych oraz motyli. W okresie lęgowym widziano samicę niosącą gąsienice.