Istniała możliwość wprowadzania nowych członków, przy czym procedura wymagała początkowo jednomyślnej zgody osób już przyjętych (stałych członków). W 1906 towarzystwo skupiało 17 naukowców; należeli doń między innymi: Isidor Sadger, Fritz Wittels, Paul Federn, Eduard Hitschmann (lekarze), Max Graf (muzykolog), Hugo Heller (wydawca), Otto Rank (samouk, student ekonomii). W 1906 roku dokonano częściowej przebudowy formalnej struktury towarzystwa poprzez ustanowienie funkcji sekretarza zobowiązanego do protokołowania spotkań w celu zapobiegania potencjalnym plagiatom (stanowisko to objął Otto Rank). Stałymi gośćmi zagranicznymi (zapraszanymi przez Freuda z powodu poczucia alienacji towarzystwa oraz często związanymi ze szpitalem Burghölzli w Zurychu), począwszy od roku 1907, byli między innymi: Max Eitingon, Otto Ludwig Binswanger, Carl Gustav Jung, Karl Abraham, Sándor Ferenczi. Z czasem dał się zauważyć silny rozdźwięk naukowy między członkami wiedeńskimi a zagranicznymi. W 1908 r. oficjalnie grupa przekształciła się w formalne Wiedeńskie Towarzystwo Psychoanalityczne.