W długim łączu DWDM wzmacniaczy optycznych może być kilka lub kilkanaście. W takich warunkach szum optyczny dodawany przez każdy ze wzmacniaczy akumuluje się i obniża jakość transmisji (podwyższając stopę błędu BER w przypadku sygnału cyfrowego, CNR w przypadku sygnału analogowego). Jakość sygnału optycznego w takim łączu kwantyfikuje się zwykle poprzez parametr OSNR. Większość poprawnie zaprojektowanych długich łączy DWDM jest limitowane szumem optycznym ASE. Istnieją modele matematyczne pozwalające szacować poziom BER w zależności od wartości OSNR.
Aby zwiększyć odporność sygnału na szum ASE, w dalekosiężnych sieciach DWDM powszechnie stosuje się transmisję OTN. Popularność transmisji OTN w tym kontekście wynika z zaimplementowanego w niej wsparcia dla bardzo silnych nadmiarowych kodów korekcyjnych FEC, zwiększających budżet OSNR (a tym samym odporność na szum ASE). W większości przypadków, korzystanie z zalet kodowania korekcyjnego FEC i OTN wymaga stosowania transponderów DWDM OTN. Alternatywnym niskokosztowym podejściem jest budowanie sieci IPoDWDM, czyli OTN bez transponderów i dedykowanej warstwy transportowej. Rozwiązania IPoDWDM (w tym wykorzystujące quasi-transpondery) przedstawiły m.in. firmy Cisco, Juniper i Menara Networks.