Następnie podjął pracę w Raciborowicach (istniejąca do dziś placówka – obecnie Zespół Szkół w Raciborowicach), dokąd został skierowany decyzją c.k. Rady szkolnej okręgowej w Krakowie z dnia 4 sierpnia 1876 r. (nr rozporządzenia 2732). Od roku 1876 do 1892 pełnił w Raciborowicach funkcję dyrektora. Tam też urodził się jego syn – Bolesław Szarek (inżynier i późniejszy radny Miasta Krakowa). Pobyt w Raciborowicach był dla dyrektora okresem wytężonej pracy, którą przypłacił zapaleniem płuc. Szkoła była wówczas zamknięta od 23 marca aż do końca sierpnia 1877 roku. Mimo to już w październiku nauczyciel przystąpił do organizowania ogrodu szkolnego. Sadownictwo i ogrodnictwo miało się stać jedną z jego życiowych pasji, które starał się zaszczepiać nie tylko uczniom, ale również nauczycielom.
W 1884 roku na płonicę zachorowała jego córka Antonina. Dziewczynka zmarła w Wigilię tego samego roku, a wkrótce potem rozchorowały się jej młodsze siostry Emilia i Wanda. Przedłużająca się choroba dziewczynek i groźne powikłania, będące jej następstwem, doprowadziły do zamknięcia szkoły w Raciborowicach aż do 3 marca 1885 r. Ponieważ mieszkanie nauczyciela i jego rodziny mieściło się w budynku szkolnym, zarządzono jego dezynfekcję. Zapiski z tamtego okresu zachowały się w Kronice Szkolnej: