Jednak wiosną 1958 bibliotekarz z uczelni i przyjaciel Wittena, Thomas Marston, nabył od londyńskiego sprzedawcy książek Irvinga Davisa zniszczoną średniowieczną księgę Speculum historiale, która była drugim tomem Hystoria Tartarorum. Okazało się, że dziury w niej pasują do tych z mapy, a ona sama, jak i obie księgi zostały napisane przez tę samą osobę. Ponadto wszystkie ślady wskazujące na posiadacza, z wyjątkiem małej różowej pieczęci w Speculum, zostały usunięte prawdopodobnie ze względów podatkowych. Wiele lat później historyk Kirsten Seaver zauważyła, że stemple na przypadkowych stronach obu ksiąg wskazują na ich instytucjonalny, a nie prywatny, charakter.
Ponieważ Witten, chcąc sprzedać mapę Uniwersytetowi Yale, nie potrafił podać ceny oraz nie chciał ujawnić jej pochodzenia, instytucja ta skontaktowała się z Paulem Mellonem. Zgodził się on wykupić mapę (za ok. 300 000 dolarów) i przekazać uczelni, jeśli okaże się autentyczna. Zdając sobie sprawę z jej znaczenia nalegał również, by wstrzymać się z jej ujawnieniem do czasu, aż zostanie napisana naukowa książka na ten temat. Do jej opracowania wybrano trzech ekspertów, którym pomocy udzielał również Witten. Pod koniec 1964 książka The Vinland Map and the Tartar Relation została ukończona, więc Mellon przekazał mapę uniwersytetowi.