mimo braku specjalistycznych urządzeń uznali, że atrament użyty na mapie zdecydowanie różni się od tego z manuskryptów kontury mapy składają się z dwóch nałożonych na siebie linii – jednej czarnej (przypominającej grafit lub sadzę), a drugiej żółtawej cały pergamin mapy (w przeciwieństwie do ksiąg, w których był przechowywany) został pokryty lub nasączony nieznaną substancją. Badaczom nie pozwolono jednak na pobranie większej próbki do analizy. mapa składała się z dwóch części połączonych na odwrocie paskiem. W tej kwestii badacze nie byli pewni czy stanowiły one wcześniej jedną całość łączenia manuskryptów Speculum i Relation wykorzystywały plastikowe nici, dostępne od lat 50. XX wieku.
W 1972, wraz z pojawieniem się nowych technologii badawczych, Uniwersytet Yale wysłał mapę do analizy chemicznej. Grupa specjalistów kierowana przez Waltera McCrone’a odkryła, że żółte linie zawierają dwutlenek tytanu, który od lat 20. XX wieku używany był w bladych pigmentach. Potwierdzili również, że atrament zawiera śladowe ilości żelaza, a czarne linie rysowane były na żółtych, które stanowiły szkic mapy.