Franciszek Salezy Andrzejewski (ur. 1 lutego 1827 w Pleszewie, zm. 17 marca 1911 w Chełmnie) – polski nauczyciel gimnazjalny, doktor filologii.
Był synem Józefa, wyrobnika wiejskiego, i Anny z Kamińskich. Jako dziecko przeniósł się z rodzicami do Poznania, gdzie uczył się w szkole elementarnej, a następnie w Gimnazjum Marii Magdaleny, maturę zdając w 1850. Na studia wyjechał do Berlina; na miejscowym uniwersytecie zgłębiał filologię klasyczną, język francuski oraz – pod kierunkiem Wojciecha Cybulskiego – filologię polską. 4 grudnia 1856 złożył egzamin państwowy, uprawniający do pracy nauczycielskiej na poziomie gimnazjalnym. Przez kilka lat był nauczycielem prywatnym.
W 1859 przeszedł do szkolnictwa państwowego. Odbył rok próbny (1859/1860) w gimnazjum w Chełmnie, po czym pracował w gimnazjach w Chojnicach i Wałczu. W Chojnicach był współzałożycielem (1861) kółka pracy narodowej, zrzeszającego nauczycieli-Polaków;