Eric De Vlaeminck (ur. 23 marca 1945 w Eeklo, zm. 4 grudnia 2015 w Wilskerke) – belgijski kolarz przełajowy i szosowy, wielokrotny medalista przełajowych mistrzostw świata.
Kariera Pierwszy sukces w karierze Eric De Vlaeminck osiągnął w 1966 roku, kiedy zdobył złoty medal w kategorii elite podczas przełajowych mistrzostw świata w Beasain. W zawodach tych wyprzedził bezpośrednio Szwajcara Hermanna Gretenera oraz Rolfa Wolfshohla z RFN. Został tym samym pierwszym w historii belgijskim mistrzem świata w kolarstwie przełajowym. Podczas mistrzostw świata w Zurychu w 1967 roku był piąty, jednak na kolejnych sześciu imprezach: MŚ w Luksemburgu (1968), MŚ w Magstadt (1969), MŚ w Zolder (1970), MŚ w Apeldoorn (1971), MŚ w Pradze (1972) i MŚ w Londynie (1973) był niepokonany. Dzięki temu do 2026 roku pozostawał najbardziej utytułowanym kolarzem przełajowym w historii i jedynym, który zdobył mistrzostwo świata w tej dyscyplinie sześć razy z rzędu (Mathieu van der Poel pobił jego rekord wygrywając 8. tytuł mistrza świata w . Był to również jego 7. tytuł z rzędu.). Ostatni medal w karierze wywalczył w 1977 roku, kiedy na mistrzostwach świata w Hanowerze był trzeci. W zawodach tych lepsi okazali się jedynie dwaj Szwajcarzy: Albert Zweifel oraz Peter Frischknecht.