Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody klasyfikuje parki krajobrazowe do kategorii V „chroniony krajobraz”.
Ideę utworzenia na terenie Niemiec wielkoobszarowej formy ochrony przyrody inspirowanej amerykańskimi parkami narodowymi wysunięto po raz pierwszy na początku XX wieku. Dzięki powołanemu w tym celu w 1909 r. Stowarzyszeniu Parków Ochrony Przyrody (niem. Verein Naturschutzpark e.V.), które od 1910 r. wykupywało grunty na terenie Pustaci Lüneburskiej w 1922 r. powołano rezerwat przyrody (trzeci w Niemczech) pod nazwą Park Ochrony Przyrody Pustaci Lüneburskiej (niem. Naturschutzpark Lüneburger Heide).
W 1956 r. dr hab. Alfred Toepfler, przewodniczący Stowarzyszenia, przy współpracy z Uniwersytetem w Bonn rozwinął projekt parków przyrody (Naturpark), mającym być rozwiązaniem problemu braku dużych, dzikich przestrzeni na terenie RFN. Podobny projekt kilka lat wcześniej zrealizowano w Wielkiej Brytanii. Ideą przewodnią programu było stworzenie przestrzeni dla spotkania człowieka z przyrodą, ochrona pięknych, naturalnych krajobrazów i przyrody oraz rekreacja. W 1963 r. powstał Związek Niemieckich Parków Krajobrazowych (niem. Verband Deutscher Naturparke)http://www.naturparke.de/downloads/concept/Aufgaben-und-Ziele-2009.pdf..