Fiering Tapper.
W roku 1911 zadebiutował jako pianista grając w Nowym Jorku utwory Bacha, Beethovena, Griega oraz Ede Poldiniego (węgierskiego kompozytora znanego głównie z oper).
W latach 1913–14 skomponował serię utworów fortepianowych: Dwarf Suite, Suicide in an Airplane oraz Wild Men's Dance, osnutych na typowo futurystycznych motywach: kulcie maszyny i élan vital. Szokowały one ówczesnych słuchaczy niekonwencjonalnym potraktowaniem materiału dźwiękowego: ostrym brzmieniem i nieładem formalnym.
Ornstein jest jednym z twórców futuryzmu w muzyce: jego utwory charakteryzowały się licznymi dysonansami i zmianami tempa oraz tonacji (w przeciwieństwie na przykład do A. Schönberga Ornstein nie odrzucał tradycyjnej tonalności). Początkowo odbiór jego dzieł był negatywny - w recenzjach określano jego muzykę jako chaos. Z czasem twórczość Ornsteina uzyskała jednak akceptację, a on sam stał się znany. Jego poglądy na tematy muzyczne zostały opisane przez Fredericka Martensa w książce Leo Ornstein: The Man, His Ideas, His Work wydanej w roku 1918.