Kontynuował uprawianie lekkoatletyki po II wojnie światowej. Zdobył srebrny medal w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Ronald Ede, Derek Pugh, Bernard Elliott i Roberts) na mistrzostwach Europy w 1946 w Oslo, a w finale biegu na 400 metrów zajął 5. miejsce. Został wybrany kapitanem brytyjskich lekkoatletów na igrzyska olimpijskie w 1948 w Londynie. Na igrzyskach odpadł w ćwierćfinale biegu na 400 metrów i w eliminacjach sztafety 4 × 400 metrów (biegnącej w składzie: Leslie Lewis, Pugh, Martin Pike i Roberts). Krótko potem zakończył wyczynowe uprawianie lekkiej atletyki.
Roberts był mistrzem Wielkiej Brytanii (AAA) w biegu na 440 jardów w 1935 i 1937.
Przypisy
Kategoria:Angielscy sportowcy Kategoria:Brytyjscy sprinterzy Kategoria:Brytyjscy medaliści olimpijscy Kategoria:Brytyjscy olimpijczycy (Berlin 1936) Kategoria:Brytyjscy olimpijczycy (Londyn 1948) Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1936 Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1948 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1936 Kategoria:Medaliści Igrzysk Imperium Brytyjskiego 1934 Kategoria:Medaliści Igrzysk Imperium Brytyjskiego 1938 Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 2001 Kategoria:Ludzie urodzeni w Salford