Najbardziej popularną formą zespołu angklung jest angklung buncis, w którego skład wchodzi do dwunastu muzyków grających na angklungach, jeden oboista grający na oboju z podwójnym stroikiem tarompet, czterech bębniarzy grających na bębenkach dog-dog, kilku śpiewaków, muzyków grających na gongach, a także animatorów publiczności. Na Bali funkcjonują zespoły gamelan angklung grające na czterodźwiękowych angklungach z zastosowaniem pentatoniki indonezyjskiej slendro.
Historia Instrument znany jest w Indonezji przynajmniej od 1704 roku. Tradycyjne angklungi używane są w obrzędach rytualnych ku czci bogini ryżu i płodności Dewi Sri, która miała zapewnić wiosce deszcz. W społeczności Baduy, żyjącej w zachodniej Indonezji, muzycy budzą najpierw symbolicznie boginię dźwiękami angklungu i świętują jej zaślubiny z ziemią. Kilka tygodni później grają ponownie, by uchronić boginię i ziemię przed nieszczęściami. Zespoły angklung baduy grają na instrumentach złożonych z dziewięciu rurek.
W 2010 roku angklung został wpisany na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. W lipcu 2011 roku w Waszyngtonie został pobity rekord liczby osób grających jednocześnie na angklungu – zespół składał się z 5182 osób, a rekord został wpisany do Księgi rekordów Guinnessa.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Idiofony Kategoria:Muzyka w Indonezji Kategoria:Obiekty z listy niematerialnego dziedzictwa UNESCO