Jan III (zm. 31 grudnia 1438) – książę Meklemburgii-Stargard od 1416 r.
Jan był synem księcia Meklemburgii na Stargardzie Jana II i Katarzyny (Wilheidy), córki wielkiego księcia litewskiego Olgierda. W 1416 r., gdy zmarł jego ojciec, objął tron w części Meklemburgii ze Stargardem. Panował początkowo wspólnie ze stryjem Ulrykiem I, a po jego śmierci w 1417 r. z jego synami Albrechtem II (zmarłym bezpotomnie w 1423 r.) i Henrykiem.
W 1418 lub 1419 r. Jan został pojmany i uwięziony przez margrabiego Brandenburgii Fryderyka I Hohenzollerna. Elektor brandenburski chciał wymóc uznanie jego zwierzchności nad Stargardem (niegdyś stanowiącym część Brandenburgii, przekazanym jednak jako wiano brandenburskiej księżniczki książętom meklemburskim). Wojna pomiędzy Fryderykiem a książętami meklemburskimi i pomorskimi trwała do 1427 r., zawarty w czerwcu tego roku pokój nie przyniósł jednak uwolnienia księcia Jana. Jan zmuszony został do podpisania odrębnej umowy, kilkanaście dni później, na mocy której odzyskał wolność w zamian za wysoki okup oraz uznanie zależności lennej względem elektora. Prawdopodobnie podupadły na zdrowiu, ostatnie lata życia spędził na uboczu.