Zamek posiadał duże walory obronne zwiększone poprzez usytuowanie go w widłach dwóch cieków: Krępieli i Pęzinki. Budowla, powstała na sztucznym wzniesieniu, wzorowana była na zamkach w Łagowie i Swobnicy i składała się z czteroodcinkowego muru obwodowego tworzącego nieregularny czworobok oraz z budynku mieszkalnego przylegającego do wschodniego odcinka muru obronnego. W południowo-zachodnim narożu założenia wybudowano potężną wieżę ostatecznej obrony – tzw. stołp. Skrzydło mieszkalne posiadało okna tylko od strony zachodniej (wewnętrznej).
W 1492 zamek trafił do rodu Borków jako dziedziczne lenno zakonu w prywatnym posiadaniu. Początkowo Borkowie przeprowadzili tylko skromne prace budowlane wybijając m.in. otwory okienne we wschodnim odcinku muru obwodowego, oraz upiększając skrzydło mieszkalne ozdobnymi szczytami. W tym czasie wzniesiono obok zamku niewielki kościół. Ok 1600 przystąpiono do zakrojonych na szeroką skalę prac budowlanych wznosząc m.in. jednotraktowe, trójkondygnacyjne skrzydło mieszkalne i przekształcając cały zamek w renesansową rezydencję w całości przekrytą wysokimi dachami o bogato rozczłonkowanych szczytach, ze szczątkowo zachowanymi formami obronnymi. Budynki zostały otynkowane i pokryte boniowaniem.