W 1940 r. brał udział w wojnie zimowej. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., skierowano go na Kaukaz, gdzie uczestniczył w formowaniu dywizji NKWD specjalnego przeznaczenia. Następnie został na krótko wysłany do Iranu. Po powrocie do Moskwy został oficerem sztabu ochrony miasta. Od stycznia 1942 r. pełnił funkcję szefa sztabu 19 Brygady Przeciwpancernej Frontu Południowego. W czerwcu tego roku odkomenderowano go pod zwierzchność Głównego Zarządu Wywiadowczego Armii Czerwonej. Od lipca prowadził działania wywiadowczo-sabotażowe na tyłach wojsk niemieckich. W listopadzie 1943 r. dostał się do niewoli. Skazano go na karę śmierci, ale jako byłego funkcjonariusza służb bezpieczeństwa przewieziono go do Berlina. Osadzono go w specjalnym obozie w rejonie Królewca, gdzie jesienią 1944 r. wstąpił do nowo formowanych Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Objął funkcję szefa kontrwywiadu sztabu Sił Zbrojnych KONR. Po zakończeniu wojny uniknął repatriacji do ZSRR. Nawiązał współpracę z amerykańskimi służbami specjalnymi. Mieszkał w zachodnich Niemczech, używając fałszywego nazwiska Igor Ałmazow. W 1947 r. został aresztowany przez Amerykanów. Po procesie skazano go w 1948 r. na karę 17 lat więzienia. Po 5 miesiącach wypuszczono go na wolność. W 1949 r. został schwytany przez Sowietów. W sierpniu 1950 r.