Rock and roll, którego publiczność domaga się najczęściej. „Och, ten Hollywood” – Zbigniew Namysłowski jeden z najsłynniejszych polskich jazzmanów, który tu gra na sax-alcie po wysłuchaniu tego utworu w studio przed nagraniem krzyczał: „Panowie! Przecież to jest popelina!”. Wtedy wziąłem go na stronę i powiedziałem: „Zbyszku! To przecież tylko rock and roll. Nie powiesz mi, że prawdziwy jazzman nie potrafi zagrać rock and rolla”. Po trzech minutach wziął saksofon i rezultat właśnie słyszycie. „Mówią, że miłość...” – ta wersja powstała wcześniej, repryza później. Wszelkie moje słowa są tu zbędne. „Wieje piaskiem od strony wojny” – zespół gra tak głośno, że Kora musi śpiewać w specjalny sposób na koncercie, ale publiczność zna tekst i śpiewa razem z nią. „Paranoja jest goła” – ciężka praca gitarowa i wokalna! Palce były prawie poprzecinane do krwi, ale „Paranoję” gramy do dziś – klasyk. „Smycz” – decyzja o wydaniu płyty Rockandrolle była już podjęta, tak więc „Smycz” była nieunikniona. „O!” – uwielbialiśmy grać ten utwór na koncertach. Publiczność wstawała z miejsc i rozlegało się szalone, zwariowane „Oooooooooo!!!”. Pierwszy numer jeden na I liście przebojów Marka Niedźwieckiego. „Zdrada” – stan wojenny – koniec czarowania się.