W 1922 r. wyszła za mąż za Kazimierza Pacewicza (1895–1974), oficera WP i malarza. Wybuch II wojny światowej zastał ją wraz z mężem w Paryżu. W 1940 przedostali się do Wielkiej Brytanii. Tam kontynuowała studia w London School of Economics and Political Science (1940–1943). Uczyła przez wiele lat w angielskich szkołach średnich. W latach 1946–1950 wykładała geografię na Wydziale Ekonomicznym Polish University College w Londynie. W 1951 r. została powołana na członka Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. Pozostała na uchodźstwie z przyczyn politycznych. Po śmierci męża ofiarowała wiele jego obrazów do muzeów w Polsce. Pod koniec życia zamierzała wrócić do kraju, lecz zamiaru tego nie zrealizowała.
Praca naukowa Studia uzupełniające kontynuowała na uniwersytetach w Paryżu i Grenoble (1930–1939). W latach 1937–1940 była asystentką prof. É. de Martonne’a na Sorbonie w Paryżu. W latach międzywojennych prowadziła rozległe badania nad pasterstwem rejonów górskich, głównie w Tatrach, na Podtatrzu i w Niżnych Tatrach na Słowacji, a także w Alpach i Pirenejach. Jako geografka wzięła udział w szeroko zaplanowanych badaniach nad pasterstwem karpackim, zainicjowanych przez jej profesora, Ludomira Sawickiego. Jej terenem badań były Tatry wraz z Podtatrzem.