Klasyfikacja nicejska (ang. International Classification of Goods and Services for the Purposes of the Registration of Marks, Międzynarodowa klasyfikacja towarów i usług dla celów rejestracji znaków) – klasyfikacja zarządzana przez Światową Organizację Własności Intelektualnej, utworzona w celu klasyfikacji towarów i usług na potrzeby rejestracji znaków towarowych.
Została ustanowiona 15 czerwca 1957 r., na Międzynarodowej Konferencji w Nicei. Kraje uczestniczące zobowiązały się do jej stosowania w ramach Porozumienia nicejskiego. Polska przystąpiła do tego porozumienia w 1997 rokuPorozumienie nicejskie dotyczące międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków, podpisane w Nicei dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowane w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r. i w Genewie dnia 13 maja 1977 r. oraz zmienione dnia 28 września 1979 r. (Dz.U. z 2003 r. nr 63, poz. 583)..
Zastosowanie Klasyfikacja towarów i usług pełni funkcję pomocniczą. Podział na klasy jest stosowany w celu:
uproszczenia procesu rejestracji znaków towarowych; ułatwienia wyszukiwania potencjalnie kolizyjnych znaków przed ich zgłoszeniem; umożliwienia monitorowania znaków w kontekście obserwacji konkurencji.