Adolf Inatowicz-Łubiański (ur. 9 stycznia 1892 w guberni chersońskiej, zm. 14 marca 1971 w Warszawie) – polski architekt i artysta malarz.
Życiorys Urodził się w rodzinie Witolda (zm. 1939) i Jadwigi z Draców (1871–1906). Ukończył szkołę realną w Mikołajowie. W 1909 wyjechał do Rygi. Ukończył tam studia na Wydziale Architektury tamtejszej Politechniki. Podczas studiów został członkiem korporacji akademickiej K! Arkonia (nr ewidencyjny 820). Po ukończeniu nauki w 1916 przeniósł się do Kijowa, gdzie studiował malarstwo szkole Konrada Krzyżanowskiego i Wincentego Drabika. Naukę ukończył w 1918, a następnie odbył podróż artystyczną do Francji, Grecji, Włoch oraz do Egiptu i północnej Afryki.
Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej zgłosił się ochotniczo i walczył w szeregach Wojska Polskiego, a po jej zakończeniu zamieszkał na stałe w Warszawie. Równolegle zajmował się praktyką architekta i malarstwem, należał do Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, Grupy „Niezależnych” i Związku Przyjaciół Wielkiej Warszawy. Był też prezesem Związku Filistrów Arkonii (1933) i członkiem warszawskiego Koła Architektów. Jego tworzone w temperze i akwareli obrazy uczestniczyły w wielu krajowych i zagranicznych wystawach m.in.