Jan Przypkowski z Górnych Przytkowic herbu Radwan (ur. ok. 1520, zm. ok. 1606) – działacz braci polskich. Był jedynym synem Mikołaja (zm. 1557) i Katarzyny z Gierałtowskich.
Życiorys Prawdopodobnie studiował na Uniwersytecie Krakowskim; w metryce studentów uniwersytetu w roku 1533 znajduje się wpis Johannes Nicolai de Przybyslawyce, który może dotyczyć Przypkowskiego. W każdym razie był wykształcony i znał łacinę. W latach 1543–1544 roznosił po ziemi krakowskiej pozwy królewskie, co było dla młodych szlachciców wstępem do działalności publicznej. W 1563 uczestniczył w wyprawie Jana Baptysty Tęczyńskiego do Szwecji, po rękę królewny szwedzkiej – Cecylii Wazówny. W drodze do Sztokholmu został uwięziony wraz z Tęczyńskim i innymi członkami wyprawy (m.in. z Erazmem Otwinowskim), a Boże Narodzenie spędził w kopenhaskim więzieniu. Po uwolnieniu wrócił do kraju i osiadł w swoich dobrach. 25 czerwca 1590 był na zjeździe w Proszowicach, na którym poparto kandydaturę Zygmunta Wazy na króla Polski.
Po śmierci ojca w 1557, już jako dziedzic Polanki i Tarnawy, objął po rodzicielu wsie: Przytkowice Górne, Mikołajowice oraz część Starej Wsi. Około 1585 nabył Gnojnik, który z czasem stał się główną siedzibą Przypkowskich.