Ślub Ernesta Augusta III i Wiktorii Luizy był jednocześnie ostatnim wielkim zjazdem głów koronowanych Europy, w większości spokrewnionych ze sobą, potomków królowej Wiktorii i króla Danii Chrystiana IX.
Ernest August 27 października 1913 roku zrzekł się na rzecz syna pretensji do tronu księstwa Brunszwiku-Lüneburga. Następnego dnia przestał być także (choć formalnie) członkiem Bundesrat, parlamentu, gdyż tylko panujący książę Brunszwiku-Lüneburga mógł wedle prawa piastować taką funkcję. Syn Ernesta Augusta został z dniem 1 listopada 1913 roku kolejnym księciem Brunszwiku-Lüneburga. Sam Ernest August na osłodę został udekorowany przez cesarza Wilhelma II Orderem Orła Czarnego, a przez władcę Austro-Węgier Franciszka Józefa I Krzyżem Wielkim Orderu Świętego Stefana w 1914Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń: 1818, s. 56.
Przypisy
Bibliografia Alexander Dylong: Hannovers letzter Herrscher. König Georg V. zwischen welfischer Tradition und politischer Realität, MatrixMedia, Göttingen 2012. Gudrun Keindorf und Thomas Moritz (red. w imieniu stow. „Freunde der Burg Plesse“): „Größer noch als Heinrich der Löwe.“ König Georg V. von Hannover als Bauherr und Identitätsstifter, Staats- und Universitätsbibliothek Göttingen, Paulinerkirche. Mecke Verlag, Duderstadt 2003.