jego liderzy zostali skazani na wygnanie. Rząd sprawował odtąd władzę w sposób autorytarny i realizował konserwatywną politykę poprzedników. Doprowadziło to do całkowitej utraty przezeń znacznego początkowo poparcia.
Rząd Sulajmana upadł po zabójstwie Bakra Sidkiego w 1937. Głównodowodzący irackich sił zbrojnych padł ofiarą spisku zawiązanego przez oficerów o poglądach panarabskich. Gdy Sulajman dowiedział się o spisku i polecił aresztowanie i proces niektórych jego uczestników, kolejne garnizony wojska irackiego wypowiedziały mu posłuszeństwo. Ostatecznie musiał podać się do dymisji. W marcu 1939 premier Nuri as-Sa’id oskarżył jego i kilku jego współpracowników o przygotowywanie zamachu na króla. Hikmat Sulajman został skazany na śmierć i ocalił życie tylko dzięki interwencji ambasadora Wielkiej Brytanii, po czym został de facto umieszczony w areszcie domowym, który opuścił po dojściu do władzy Raszida Alego al-Kilaniego w 1941. Wyjechał wówczas do Iranu.