brał udział w przygotowaniu i przeprowadzeniu Konferencji Jałtańskiej.
Od 1945 roku jako kontradmirał był do 1947 roku szefem sztabu Kronsztadzkiego Morskiego Rejonu Obronnego. Od 1947 do 1954 roku pełnił służbę w Sztabie Generalnym ZSRR, następnie w sztabie Floty Oceanu Spokojnego. W 1951 roku został mianowany wiceadmirałem.
W latach 1954–1955 pełnił funkcje dowódcze we Flocie Baltyckiej. W 1955 roku mianowany został admirałem. Od 1955 do 1962 roku dowodził Flotą Czarnomorską, a od 1962 roku – Flotą Północną; w 1963 roku kierował rejsem atomowego okrętu podwodnego na biegun północny.
Od 1964 roku był pierwszym zastępcą Dowódcy Marynarki Wojennej ZSRR. Do stopnia admirała floty mianowany 18 czerwca 1965 roku. W 1966 roku otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Od 1974 roku był inspektorem wojskowym Grupy Generalnych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.
Trzykrotnie nagrodzony Orderem Lenina, Orderem Rewolucji Październikowej, dwoma Orderami Czerwonego Sztandaru, orderem Nachimowa II stopnia, dwoma Orderami Wojny Ojczyźnianej I stopnia, orderem Czerwonego Sztandaru Pracy, Czerwonej Gwiazdy, „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III stopnia, medalami.