Stanisław Leszczyc-Macudziński (ur. 1873 w Jaśle, zm. 1946 tamże) – polski architekt, działacz społeczny.
Życiorys Był synem lekarza Waleriana Leszczyc-Macudzińskiego i jego żony Wiktorii z Nowotnych. Ukończył studia na Wydziale Architektury w lwowskiej Szkole Politechnicznej, a następnie odbywał praktykę w pracowni Zygmunta Fedorskiego. Po uzyskaniu uprawnień architekta wyjechał do Bochni, a po kupnie majątku ziemskiego zamieszkał w Pogwizdowie. Prowadził tam prywatną praktykę architektoniczną, po I wojnie światowej powrócił do Jasła, w 1921 kupił drugi majątek – wieś Bereska. Był radnym miejskim zaangażowany w działalność społeczną, należał do założycieli jasielskiego Związku Strzeleckiego, w którym pełnił funkcję skarbnika. Zainicjował również powstanie placówki Polskiego Czerwonego Krzyża, zaprojektował i nadzorował odbudowę kaplicy w gimnazjum miejskim oraz nadzorował prace porządkowe na cmentarzu wojennym. Zaprojektował stadion miejski, zdobył środki na jego budowę i kierował przebiegiem prac. W 1938 w uznaniu zaangażowania w rozwój miasta oraz działalność społeczną został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. We wrześniu 1939 władze Jasła opuściły miasto, zebrani mieszkańcy wybrali wówczas Stanisława Macudzińskiego na stanowisko burmistrza.